ïè èëàõëâíòà þïàóèòì ìïìðëîüë ìêëäòì èòèæåþïîå üåîòüëîòïçå èøâòæëþòïíò ïáúòï ãïòèïîàï. ïßïîòì üï
მანანა ძიძიშვილი þïàóèòì õåäëâíåþòì úåíüîøò ìïäëíóî øåõâåæîïçå «ìüóèîïæ âïõüïíã éäëíüàï
õåäâï÷ïóîòì ìïìðëîüë ìêëäòì ïõïäìëôäòì ìïÿòæïë æïîþïçøò ÷ïüïîæï ïÿïîòì ïþìëäóüóîò ôïäïâíëþï áïî
მანანა ძიძიშვილი þïàóèøò æïèàïâîæï ïÿïîòì ÷åèðòëíïüò ÿïæîïêøò, îëèåäòú îïèæåíòèå ïìïêëþ
àþòäòìòì ÿïæîïêòì ìïìïõäåøò æïèàïâîæï ìïáïîàâåäëì àïìòì ãïàïèïøåþï íëî÷ èëÿïæîïêååþì øëîòì, îëè
ðëäëíåàòì áïäïá êåäüåøò ãïòèïîàï åâîëðòì ÷åèðòëíïüò ïõïäãïçîæåþì øëîòì êëíüïáüóî êïîïüåøò, îëèå
მანანა ძიძიშვილი íïèæâòäïæ ãïãâïõïîï ìïôåõþóîàë êäóþ «èïßïõåäïì» ãóíæèï, èïí ãïæïèùñâåü
